دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۳۵

دوش همه شب دوش همه شب — گشتم من بر بام افندی

آخر شب شد آخر شب شد — خوردم می از جام افندی

شیر و شکر را شمس و قمر را — مایه ببخشد نام افندی

نور دو عالم عشق قدیمی — دولت مرغان دام افندی

شیر روان شد خوش ز بیانش — شیر سیه شد رام افندی

کام ملوکان جایزه گیری — جایزه بخشی کام افندی

کعبه جان‌ها روی ملیحش — پخته عالم خام افندی

گر الفی و سابق حرفی — محو شو اندر لام افندی

نور بود او نار نماید — خاص بود خود عام افندی

بس کن بس کن کس نتواند — که بگزارد وام افندی