دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۳۶

گاه چو اشتر در وحل آیی — گه چو شکاری در عجل آیی

کجکنن اغلن چند گریزی — عاقبت آخر در عمل آیی

در سوی بی‌سو می‌رو و می‌جو — تا کی ای دل در علل آیی

در طلبی تو در طرب افتی — در نمدی تو در حلل آیی

دردسر آید شور و شر آید — عاشق شو تا بی‌خلل آیی

نفخ کند جان در دل ترسان — مطرب جویی در غزل آیی

چونک قویتر دردمد آن نی — در رخ دلبر مکتحل آیی

چنگ بگیری ننگ پذیری — فاعل نبوی مفتعل آیی

از غم دلبر در برش افتی — در کف اویی در بغل آیی

فکر رها کن ترک نهی کن — زانک ز حیرت با دول آیی

فکر چو آید ضد ورا بین — زین دو به حیرت محتمل آیی

زانک تردد آرد حیرت — زین دو تحول در محل آیی

ز اول فکرت آخر ره بین — چند به گفتن منتقل آیی