دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۳۸

ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی — مرا بپرس کجا برد آن طرف که ندانی

بدان رواق رسیدم که ماه و چرخ ندیدم — بدان جهان که جهان هم جدا شود ز جهانی

یکی دمیم امان ده که عقل من به من آید — بگویمت صفت جان تو گوش دار که جانی

ولیک پیشتر آ خواجه گوش بر دهنم ده — که گوش دارد دیوار و این سریست نهانی

عنایتیست ز جانان چنین غریب کرامت — ز راه گوش درآید چراغ‌های عیانی

رفیق خضر خرد شو به سوی چشمه حیوان — که تا چو چشمه خورشید روز نور فشانی

چنانک گشت زلیخا جوان به همت یوسف — جهان کهنه بیابد از این ستاره جوانی

فروخورد مه و خورشید و قطب هفت فلک را — سهیل جان چو برآید ز سوی رکن یمانی

دمی قراضه دین را بگیر و زیر زبان نه — که تا به نقد ببینی که در درونه چه کانی

فتاده‌ای به دهان‌ها همی‌گزندت مردم — لطیف و پخته چو نانی بدان همیشه چنانی

چو ذره پای بکوبی چو نور دست تو گیرد — ز سردیست و ز تری که همچو ریگ گرانی

چو آفتاب برآمد به خاک تیره بگوید — که چون قرین تو گشتم تو صاحب دو قرانی

تو بز نه‌ای که برآیی چراغپایه به بازی — که پیش گله شیران چو نره شیر شبانی

چراغ پنج حست را به نور دل بفروزان — حواس پنج نمازست و دل چو سبع مثانی

همی‌رسد ز سموات هر صبوح ندایی — که ره بری به نشانی چو گرد ره بنشانی

سپس مکش چو مخنث عنان عزم که پیشت — دو لشکرست که در وی تو پیش رو چو سنانی

شکر به پیش تو آمد که برگشای دهان را — چرا ز دعوت شکر چو پسته بسته دهانی

بگیر طبله شکر بخور به طبل که نوشت — مکوب طبل فسانه چرا حریف زبانی

ز شمس مفخر تبریز آفتاب پرستی — که اوست شمس معارف رئیس شمس مکانی