دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۵

من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی — تو جز خیال نبینی که مست خواب و نعاسی

مرا بپرس که چونی در این کمی و فزونی — چگونه باشد یوسف به دست کور نخاسی

به چشم عشق توان دید روی یوسف جان را — تو چشم عشق نداری تو مرد وهم و قیاسی

بهای نعمت دیده سپاس و شکر خدا دان — مرم چو قلب ز کوره که کان شکر و سپاسی

وگر ز کوره بترسی یقین خیال پرستی — بت خیال تراشی وزان خیال هراسی

بت خیال تو سازی به پیش بت به نمازی — چو گبر اسیر بتانی چو زن حریف نفاسی

خیال فرع تو باشد که فرع فرع تو را شد — تو مه نه‌ای تو غباری تو زر نه‌ای تو نحاسی

به جان جمله مردان اگر چه جمله یکی اند — که زیر چرخه گردون تنا چو گاو خراسی

وگر ز چنبر گردون برون کشی سر و گردن — ز خرگله برهیدی فرشته‌ای و ز ناسی