دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۴

گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی — گهی به هجر گرایی چه آفتی چه بلایی

گهی جمال بتانی گهی ز بت شکنانی — گهی نه این و نه آنی چه آفتی چه بلایی

بشر به پای دویده ملک به پر بپریده — به غیر عجز ندیده چه آفتی چه بلایی

چو پر و پاش نماند چو او ز هر دو بماند — تو را به فقر بداند چه آفتی چه بلایی

مثال لذت مستی میان چشم نشستی — طریق فهم ببستی چه آفتی چه بلایی

در آن دلی که گزیدی خیال وار دویدی — بگفتی و بشنیدی چه آفتی چه بلایی

چه دولتی ز چه سودی چه آتشی و چه دودی — چه مجمری و چه عودی چه آفتی چه بلایی

غم تو دامن جانی کشید جانب کانی — به سوی گنج نهانی چه آفتی چه بلایی

چه سوی گنج کشیدش ز جمله خلق بریدش — دگر کسی بندیدش چه آفتی چه بلایی

چه راحتی و چه روحی چه کشتیی و چه نوحی — چه نعمتی چه فتوحی چه آفتی چه بلایی

بگفتمت چه کس است این بگفتیم هوس است این — خمش خمش که بس است این چه آفتی چه بلایی

هوس چه باشد ای جان مرا مخند و مرنجان — رهم نما و بگنجان چه آفتی چه بلایی

تو عشق جمله جهانی ولی ز جمله نهانی — نهان و عین چو جانی چه آفتی چه بلایی

مرا چو دیک بجوشی مگو خمش چه خروشی — چه جای صبر و خموشی چه آفتی چه بلایی

بجوش دیک دلم را بسوز آب و گلم را — بدر خط و سجلم را چه آفتی چه بلایی

بسوز تا که برویم حدیث سوز بگویم — به عود ماند خویم چه آفتی چه بلایی

دگر مگوی پیامش رسید نوبت جامش — ز جام ساز ختامش چه آفتی چه بلایی