دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۷

به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی — تو هر چه می‌فرمایی همه شکر می‌خایی

برآ به بام ای خوش خو به بام ما آور رو — دو سه قدم نه این سو رضای این مستان جو

اگر ملولی بستان قنینه‌ای از مستان — که راحت جانست آن بدار دست از دستان

ایا بت جان افزا نه وعده کردی ما را — که من بیایم فردا زهی فریب و سودا

ایا بت ناموسی لب مرا گر بوسی — رها کنی سالوسی جلا کنی طاووسی

سری ز روزن درکن وثاق پرشکر کن — جهان پر از گوهر کن بیا ز ما باور کن

نهال نیکی بنشان درخت گل را بفشان — بیا به نزد خویشان دغل مکن با ایشان

دو دیده را خوابی ده زمانه را تابی ده — به تشنگان آبی ده به غوره دوشابی ده

بگیر چنگ و تنتن دل از جدایی برکن — بیار باده روشن خمار ما را بشکن

از این ملولی بگذر به سوی روزن منگر — شراب با یاران خور میان یاران خوشتر

ز بیخودی آشفتم به دلبر خود گفتم — که با غمت من جفتم به هر سوی که افتم

به ضرب دستش بنگر به چشم مستش بنگر — به زلف شستش بنگر به هر چه هستش بنگر

چو دامن او گیرم عظیم باتوفیرم — چو انگبین و شیرم به پیش لطفش میرم

مزن نگارا بربط به پیش مشتی خربط — مران تو کشتی بی‌شط بگیر راه اوسط

بکار تخم زیبا که سبز گردد فردا — که هر چه کاری این جا تو را بروید ده تا

اگر تو تخمی کشتی چرا پشیمان گشتی — اگر به کوه و دشتی برو که زرین طشتی

ملول گشتی‌ای کش بخسب و رو اندرکش — ز عالم پرآتش گریز پنهان خوش خوش

ببند از این سو دیده برو ره دزدیده — به غیب آرامیده به پر جان پریده

نشسته خسبد عاشق که هست صبرش لایق — بود خفیف و سابق برای عذرا وامق

مگو دگر کوته کن سکوت را همره کن — نظر به شاهنشه کن نظاره آن مه کن