دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۵

آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب — گفتم ستارگان را مه با منست امشب

بررو به بام بالا از بهر الصلا را — گل چیدن‌ست امشب می خوردن‌ست امشب

تا روز دلبر ما اندر برست چون دل — دستش به مهر ما را در گردن‌ست امشب

تا روز زنگیان را با روم دار و گیرست — تا روز چنگیان را تَن‌تَن‌تَن‌ست امشب

تا روز ساغر می در گردش است و بخشش — تا روز گل به خلوت با سوسن‌ست امشب

امشب شراب وصلت بر خاص و عام ریزم — شادی آنکه ماهت بر روزن‌ست امشب

داوود‌وار ما را آهن چو موم گردد — که‌آهن‌رباست دلبر، دل آهن‌ست امشب

بگشای دست دل را تا پای عشق کوبد — کان زارِ ترس‌دیده در مأمن‌ست امشب

بر روی چون زر من ای بخت بوسه می‌ده — کاین زر گاز‌دیده در معدن‌ست امشب

آن کاو به مکر و دانش می‌بست راه ما را — پالان خر بر او نه کاو کودن‌ست امشب

شمشیر آبدارش پوسیده است و چوبین — وآن نیزه درازش چون سوزن‌ست امشب

خرگاه عنکبوت است آن قلعه حصینش — بَرگستوان و خودش چون روغن‌ست امشب

خاموش کن که طامع الکن بود همیشه — با او چه بحث داری‌؟ کاو الکن‌ست امشب