دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۵۷

اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری — دلت بمیرد و خوی فسردگان گیری

گر آفتاب جهانی چو ابر تیره شوی — وگر بهار نوی مذهب خزان گیری

چو کاسه تا تهیی تو بر آب رقص کنی — چو پر شدی به بن حوض و جو مکان گیری

خدای داد دو دستت که دامن من گیر — بداد عقل که تا راه آسمان گیری

که عقل جنس فرشته‌ست سوی او پوید — ببینیش چو به کف آینه نهان گیری

بگیر کیسه پرزر باقرضواالله آی — قراضه قرض دهی صد هزار کان گیری

به غیر خم فلک خم‌های صدرنگ است — به هر خمی که درآیی از او نشان گیری

ز شیر چرخ گریزی به برج گاو روی — خری شوی به صفت راه کهکشان گیری

وگر تو خود سرطانی چو پهلوی شیری — یقین ز پهلوی او خوی پهلوان گیری

چو آفتاب جهان را پر از حیات کنی — چو زین جهان بجهی ملک آن جهان گیری

برآ چو آب ز تنور نوح و عالمگیر — چرا تنور خبازی که جمله نان گیری

خموش باش و همی‌تاز تا لب دریا — چو دم گسسته شوی گر ره دهان گیری