دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸۶

شبی که دررسد از عشق پیک بیداری — بگیرد از سر عشاق خواب بیزاری

ستاره سجده کند ماه و زهره حال آرد — رها کن خرد و عقل سیر و رهواری

زهی شبی که چنان نجم در طلوع آید — به روز روشن بدهد صفات ستاری

ز ابتدای جهان تا به انتهای جهان — کسی ندید چنین بی‌هشی و هشیاری

تو خواه برجه و خواهی فروجه این نبود — کی زهره دارد با آفتاب سیاری

طمع مدار که امشب بر تو آید خواب — که برنشست به سیران خدیو بیداری