دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸۷

اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاری — تو خار را همه گل بین چو بهر گل زاری

نمی‌شناسی باشد که خار گل باشد — اگر چه می خلدت عاقبت کند یاری

درون خار گلست و برون خار گلست — به احتیاط نگر تا سر کی می‌خاری

چه احتیاط مرا عقل و احتیاط نماند — تو احتیاط کن آخر که مرد هشیاری

غلط تو هم نتوانی نگاه داشت مرا — عجب ز شمع تو پروانه را نگه داری

خوشست تلخی دارو و سیلی استاد — غنیمتست ز یار وفا جفاکاری

به دست دلبر اگر عاشقی زبون باشد — ز عشق و عقل ویست آن نه از سبکساری

به غیر ناز و جفا هر چه می‌کند معشوق — مباش ایمن کان فتنه است و طراری

زبون و دستخوش و عشوه می خوریم ای عشق — اگر دروغ فروشی و گر محال آری

دروغ و عشوه و صدق و محال او حالست — ولیک غیر نبیند به چشم اغیاری