دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱

زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب — دست نگر پا نگر دست بزن پا بکوب

مسخره باد گشت هر چه درختست و کشت — و آنچ کشد سر ز باد خار بود خشک و چوب

هر چه ز اجزای تو رو ننهد سر کشد — پای بزن بر سرش هین سر و پایش بکوب

چونک بخواهی رهید از دم هر گول گیر — خاک کسی شو کز او چاره ندارد قلوب