دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۰

بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب — آورد آتشی که نمیرد به هیچ آب

بنگر به خانهٔ تن و بنگر به جان من — از جام عشق او شده این مست و آن خراب

میر شراب‌خانه چو شد با دلم حریف — خونم شراب گشت ز عشق و دلم کباب

چون دیده پر شود ز خیالش ندا رسد — احسنت ای پیاله! و شاباش ای شراب!

دریای عشق را دل من دید ناگهان — از من بجست در وی و گفتا «مرا بیاب»

خورشیدروی مفخر تبریز، شمس دین — اندر پِیش دوان شده دل‌های چون سحاب