دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳

رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب — که ابر را عربان نام کرده‌اند رباب

چنانک ابر سقای گل و گلستانست — رباب قوت ضمیرست و ساقی الباب

در آتشی بدمی شعله‌ها برافروزد — بجز غبار نخیزد چو دردمی به تراب

رباب دعوت بازست سوی شه بازآ — به طبل باز نیاید به سوی شاه غراب

گشایش گره مشکلات عشاقست — چو مشکلیش نباشد چه درخورست جواب

جواب مشکل حیوان گیاه آمد و کاه — که تخم شهوت او شد خمیرمایه خواب

خر از کجا و دم عشق عیسوی ز کجا — که این گشاد ندادش مفتح الابواب

که عشق خلعت جانست و طوق کرمنا — برای ملک وصال و برای رفع حجاب

به بانگ او همه دل‌ها به یک مهم آیند — ندای رب برهاند ز تفرقه ارباب

ز عشق کم گو با جسمیان که ایشان را — وظیفه خوف و رجا آمد از ثواب و عقاب