دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۹

رضیت بما قسم‌الله لی — و فوضت امری إلی خالقی

لقد احسن‌الله فیما مضی — کذالک یحسن فیما بقی

ایا ساقی جان هر متقی — بگردان چو مردان، می راوقی

بخر جان و دل را ز اندیشه ها — که بر جانها حاکم مطلقی

بهشت رخت گر تجلی کند — نه دوزخ بماند، نه در وی شقی

اگر تو گریزی ز ما، سابقی — ور از تو گریزیم، تو  لاحقی

میان شب و روز فرقی نماند — چو ماهت نه غربیست، نی مشرقی

به صد لابه مخمور را می  دهی — که دیده‌ست ساقی بدین مشفقی؟!

شراب سخن بخش و رقاص کن — که گردد کلوخ از تفش منطقی

چو حق گول جسته‌ست و قلب سلیم — دلا زیرکی می‌کنی؟ احمقی

ز فکرت دل و جان گر آرام داشت — چرا رفت در سکر و در موسقی؟!

تو تنها چرایی اگر خوش خویی؟! — تو عذرا چرایی اگر وامقی؟!

جعل‌وش ز گل خویشتن درکشی — همان چرک می‌کش، بدان لایقی

همه خارکش دان، اگر پادشاست — به جز خار خار و غم عاشقی

خمش کن، ببین حق را فتح باب — چه در فکرت نکتهٔ مغلقی؟!