دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۸

تو هر چند صدری شه مجلسی — ز هستی نرستی در این محبسی

بده وام جان گر وجوهیت هست — درآ مفلسانه اگر مفلسی

غریبان برستند و تو حبس غم — گه از بی‌کسی و گه از ناکسی

در این راه بیراه اگر سابقی — چو واگردد این کاروان واپسی

لطیفان‌ِ خوش‌چشم هستند لیک — به چشمت نیایند زیرا خسی

نه بازی که صیاد شاهان شوی — برو سوی مردار چون کرکسی

نه‌ای شاخ تر و پذیرای آب — نه درخورد باغ و زر و مغرسی

برو سوی جمعی چو در وحشتی — بیفروز شمعی‌، چرا مفلسی‌؟

چو استارگان اندر این برج خاک — گهی کُنّسی و گهی خُنّسی

خمش کن مباف این دم از بهر برد — چه در برد ماندی؟ تو خود اطلسی