دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۱

الا هات حمرا کالعندم — کانی ما زجتها عن دمی

و یبدو سناها علی وجنتی — اذا انحدرت کاسها عن فمی

فطوبی لسکراء من مغنم — و تعسا لصحواء من مغرم

می درغمی خور اگر در غمی — که شادی فزاید می درغمی

بیا نوش کن ای بت نوش لب — شراب محرم اگر محرمی

مگو نام فردا اگر صوفیی — همین دم یکی شو اگر همدمی

برای چنین جام عالم بها — بهل مملکت را اگر ادهمی

درآشام یک جام دریا دلا — که ظاهر کند گوهر آدمی

چرا بسته باشی چو در مجلسی — چرا خشک باشی چو در زمزمی

چرا می‌نگیری نخستین قدح — چپ و راست بنما که از که کمی

ز جام فلک پاک و صافیتری — که برتر از این گنبد اعظمی

بنوش ای ندیمی که هم خرقه‌ای — بجوش ای شرابی که خوش مرهمی

چو موسی عمران تویی عمر جان — چو عیسی مریم روان بر یمی

چو یوسف همه فتنه مجلسی — چو اقبال و باده عدوی غمی

ز هر باد چون کاه از جا مرو — که چون کوه در مرتبت محکمی

بهل برج کژدم سوی زهره رو — که کژدم ندارد به جز کژدمی

به تو آمدم زانک نشکیفتم — ز احسان و بخشایش و مردمی

چنین خال زیبا که بر روی توست — پناه غریبی و خال و عمی

فانت الربیع و انت المدام — و مولی الملوک الا فاحکمی

خلایق ز تو واله و درهمند — تو چون زلف جعدت چرا درهمی

مگر شمس تبریز عقلت ببرد — که چون من خرابی و لایعلمی