دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۲

خواهیم یارا کامشب نخسپی — حق خدا را کامشب نخسپی

چون سرو و سوسن تا روز روشن — خوبیم و زیبا کامشب نخسپی

یار موافق تا صبح صادق — شاهی و مولا کامشب نخسپی

ای ماه پاره همچون ستاره — باشی به بالا کامشب نخسپی

از حسن رویت و از لطف مویت — خواهد ثریا کامشب نخسپی

چون دید ما را مست تو یارا — نالید سرنا کامشب نخسپی

چون روز لالا دارد علالا — کوری لالا کامشب نخسپی

در جمع مستان با زیردستان — بگریست صهبا کامشب نخسپی

قومی ز خویشان گشته پریشان — بهر تو تنها کامشب نخسپی