دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۲

ای که مستک شدی و می‌گویی — تو غریبی و یا از این کویی

مست و بی‌خویش می‌روی چپ و راست — بی چپ و راست را همی‌جویی

نی چپست و نه راست در جانست — آن که جان خسته از پی اویی

ز آن شکر روی اگر بگردانی — اگر نباتی بدانک بدخویی

ور تو دیوی و رو بدو آری — الله الله چه خوب مه رویی

دلم از جا رود چو گویم او — می‌برد جان و دل زهی اویی

هین ز خوهای او یکی بشنو — گاه شیری کند گه آهویی

در ره او نماند پای مرا — زانوام را نماند زانویی

جز به چوگان او مغلطان سر — گر به میدان او یکی گویی

هین خمش کن  در این حدیث  مپیچ — آسمان‌وار اگر یکی تویی