دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷

یار آمد به صلح ای اصحاب — ما لکم قاعدین عند الباب

نوبت هجر و انتظار گذشت — فادخلوا الدار یا اولی الالباب

آفتاب جمال سینه گشاد — فاخلعوا فی شعاعه الاثواب

ادب عشق جمله بی‌ادبیست — أمّة العشق عشقهم آداب

بادهٔ عشق ننگ و نام شکست — لا رئوساً تری و لا اذناب

لذت عشق با دماغ آمیخت — کامتزاج العبید بالارباب

دختران ضمیر سرمستند — وسط روض القلوب و الدولاب

گر شما محرم ضمیر نه‌اید — فاسئلوهن من وراء حجاب

شمس تبریز جام عشق از تو — و خذ الکبد للشراب کباب