دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶

چونک درآییم به غوغای شب — گرد برآریم ز دریای شب

خواب نخواهد بگریزد ز خواب — آنک بدیدست تماشای شب

بس دل پرنور و بسی جان پاک — مشتغل و بنده و مولای شب

شب تتق شاهد غیبی بود — روز کجا باشد همتای شب

پیش تو شب هست چو دیگ سیاه — چون نچشیدی تو ز حلوای شب

دست مرا بست شب از کسب و کار — تا به سحر دست من و پای شب

راه درازست برانیم تیز — ما به درازا و به پهنای شب

روز اگر مکسب و سوداگریست — ذوق دگر دارد سودای شب

مفخر تبریز توی شمس دین — حسرت روزی و تمنای شب