دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۸

در دل من پردهٔ نو می‌زنی — ای دل و ای دیده و ای روشنی

پرده تویی  وز پس پرده تویی — هر نفسی شکل دگر می‌کنی

پرده چنان زن که به هر زخمه ای — پردهٔ غفلت ز نظر برکنی

شب منم و خلوت و قندیل جان — خیره که تو آتشی یا روغنی

بی‌من و تو، هر دو تویی، هر دو من — جان منی، آن منی، یا منی

نکتهٔ چون جان شنوم من ز چنگ — تنتن تنتن، که تو یعنی تنی

گر تنم و گر دلم و گر روان — شاد بدانم که توام می‌تنی

از تو چرا تازه نباشم؟! که تو — تازگی سرو و گل و سوسنی

از تو چرا نور نگیرم؟! که تو — تابش هر خانه و هر روزنی

از تو چرا زور نیابم؟! که تو — قوت هر صخره و هر آهنی