دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۷

آدمیی، آدمیی، آدمی — بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی

آدمیی را همه در خود بسوز — آن دمیی باش اگر محرمی

کم زد آن ماه نو و بدر شد — تا نزنی کم، نرهی از کمی

می‌برمی از بد و نیک کسان؟! — آن همه در تست، ز خود می‌رمی

حرص خزانست و قناعت بهار — نیست جهان را ز خزان خرمی

مغز بری در غم؟! نغزی ببر — بر اسد و پیل زن ار رستمی

همچو ملک جانب گردون بپر — همچو فلک خم ده، اگر می‌خمی