دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۱

ما انصف ندمانی، لو انکر ادمانی — فالقهوة من شرطی، لاالتوبة من شانی

ریحان به سفال اندر بسیار بود دانی — آن جام سفالین کو؟ وان راوق ریحانی

لو تمزجها بالدم، من ادمع اجفانی — یزداد لها صبغ فی احمر القانی

صف‌های پری‌رویان، در بزم سلیمانی — با نغمهٔ داودی، مرغ خوش الحانی

یا یوسف عللنی، لو لامک اخوانی — کم من علل یشفی، من علة احزانی

شو گوش خرد برکش، چون طفل دبستانی — تا پیر مغان بینی در بلبله گردانی

اقبلت علی وصلی، راحلت لهجرانی — این القدم الاول؟ این‌النظر الثانی