دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۲

بغداد همانست که دیدی و شنیدی — رو دلبر نوجوی، چو دربند قدیدی؟!

زین دیک جهان یک دو سه کفگیر بخوردی — باقی، همه دیک آن مزه دارد که چشیدی

الله مراد لی والله مریدی — فرقت علی الله عتیقی و جدیدی

من فرش شدم زیر قدم‌های قضاهاش — خود را نکشد فرش ز پاکی و پلیدی

لا خیر ولا میر، سوی الله تعالی — فالغیبة عنه نفسا غیر سدید

از راحت و دردش نکشم خویش، و ندزدم — قفلی دهدم حکم حق، و گاه کلیدی

لا ارفع عنه بصری طرفة عین — لا امنع عن رب ظریقی و تلیدی

مرا هو العین و بالعین تطری — روحی، و عمادی، و عتادی، و عتیدی

رو خویش درانداز چو گوی، ارچه زنندت — شه را تو به میدان نه که بازیچهٔ عیدی؟!

این خلق چو چوگان و، زننده ملک و بس — فاعل همه او دان، به قریبی و بعیدی

از ناز برون آی، کزین ناز به ارزی — تو روشنی چشم حسینی، نه یزیدی

صالحت و بایعت مع‌العشق علی ان — یاتینی محیاه نصیری و شهیدی

لا اقسم بالوعد و بالصادق فیه — ان قد ملاء العشق مرادی بمریدی

هرجای که خشکیست درین بحر در آرید — تا تر شود و تازه و غرقاب مجیدی

الغصة والصحو جزاء لشحیح — والقهوة والسکر وفاق لسعید

العزةلله تعالی، فتعالوا — فالعز من الله نثار لعبید

یا خامد یا جامد یا منکر سکری — یا قایم فی‌الصورة، یا شر حسیدی

ارواح درین گلشن چون سرو روانند — تو همچو بنفشه به جوانی چه خمیدی؟!

لا حول ولا قوة الا بملیک — یجعلک ملیکا وسنا کل ولید

ای آهوی خوش ناف بران ناف عبر، باف — کز سوسن و از سنبل آن پار چریدی