دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹

امسی و اصبح بالجوی اتعذب — قلبی علی نار الهوی یتقلب

ان کنت تهجرنی تهذبنی به — انت النهی و بلاک لا اتهذب

ما بال قلبک قد قسی فإلی متی — ابکی و مما قد جری اتعتب

مما احب بان اقول فدیتکم — احیی بکم و قتیلکم اتلقب

و اشرتم بالصبر لی متسلیا — ما هکذی عشقوا به لا تحسبوا

ما عشت فی هذا الفراق سویعة — لو لا لقاؤک کل یوم ارقب

انی اتوب مناجیا و منادیا — فانا المسی بسیدی و المذنب

تبریز جل به شمس دین سیدی — ابکی دما مما جنیت و اشرب