دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۰۴

یا ملک المبعث والمحشر — لیس سوی صدرک من مصدر

سر نبری ای سر، اگر سر بری — آن ز خری دان که تو سر واخری

مقلة عینی لک یا ناظری — نظرة قلبی لک یا منظری

همچو پری، باش ز خلقان نهان — بر نپری تا نشنوی چون پری

غاب فؤادی لم غیبته — بعد حضوری لک، یا محضری

بر سر خشکی چو ثقیلان مران — برتر از آنی که روی برتری

منزلناالعرش و ما فوقه — عمرک یا نفس قمی، سافری

جمله چو دردند به پایان خم — سرور از آنی تو، که تو سروری

قلت الا بدلنا سلما — اسلمک الصبر قفی واصبری

چند پس پرده و از در برون — بر در این پرده، اگر بر دری

قالت هل صبری الا به — هل عقدالبیع بلا مشتری

می مفروش از جهت حرص زر — جوهر می خود بنماید زری

اذ حضرالراح فما فاتنا — افتح عینیک به وابصری

می بفروشی، چه خری؟! جز که غم — دین بفروشی چه بری؟! کافری

قر به‌العین کلی واشربی — قد قرب‌امنزل فاستبشری

وصلت فانی ننماید بقا — زن نشود حامله از سعتری