دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۰۵

روزن دل! آه چه خوش روزنی — یا تو مگر روزن یار منی

عمرک یا نخلة هل تأذنی — نحو جنی غصنک کی نجتنی

روزن آن خانه اگر نیستی — پس تو ز چه روی چنین روشنی

کل سراج حدث ینطفی — غیرک یا اصلی یا معدنی

هرچه کند چرخ مطوق بود — جز تو که بنیاد بقا می‌کنی

اتخذ الحرص هنا مسکنا — دونک یا نفس فلا تسکنی

دانهٔ دامست، چرا می‌خوری؟! — آهن سردست، چرا می‌زنی؟!

شربة اهوائک مسمومة — حیلة اعدائک فی‌المکمن

سخته کمانیست، پس این کمین — بر پر! چون تیر، چرا ایمنی؟!

قد نفد العمر وضاق‌المدی — خذ بیدالهالک یا محسنی

گر دو جهان ملک شود مرمرا — بی‌تو گدایم، نشوم من غنی

غیر سنا وجهک لا نشتهی — ای وسوی عشقک لا نقتنی