دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۰۹

نسیت الیوم من عشقی صلاتی — فلا ادری عشائی من غداتی

فوجهک سیدی! شمسی و بدری — و نثری منک یاقوت الزکاة

نداک سکرة الارواح طرا — و فی لقیاک طاعة کل ناتی

لقد نهج الهوی منهاج کبد — فضاعت فی مناهجه ثباتی

و ادنی ما لقینا فی هواه — حیوة فی حیوة فی حیات

تشبثنا باذیال کرام — بأید تایبات آیبات

فما اغنی التشبث للسکاری — و ما انتفعوا بآیات النجاة

و انی الاستقامة والتوقی — لقلب بعد شرب المنکرات؟!