دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۱۰

اتاک الصوم فی حلل السعود — فدم واسلم علی رغم الحسود

وصم وافطر و عید فی نعیم — لک العمر المؤبد بالخلود

فلا زالت تزف لک التهانی — مهناة من‌الملک الودود

فشکرا ثم شکرا ثم شکرا — لاوراد العطا خیرالورود

و سقیا ثم سقیا ثم سقیا — لجود بعد جود بعد جود

و کأسا قد سقیناه دهاثا — یری رقراقها تحت‌الجلود

ینابیع جرت شرقا و غربا — کانهارالجنان بلا رکود

و نیران الشباب موقدات — بسعد لا یخاف من‌الخمود

براح الروح روحی! قرعینا — و یا نفسی دعاک الجد عودی

و ارض‌الله واسعة فسیح — الی رب رؤف بالوفود

ینادی ربنا، عودوا الینا — اجبیونا و اوفوا بالعقود

ازهدا فی ملاقاتی و عندی — وجود، فی وجود فی وجود

ولم یخسر طلوب فی فنائی — ولم یمکن خلاف فی وعودی

خمش کردم که هر ناگفتهٔ را — بدیدم من که دیدی و شنودی