دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۲

آمده‌ام که تا به خود گوش کِشان کِشانمت — بی‌دل و بی‌خودت کنم در دل و جان نِشانمت

آمده‌ام بهارِ خوش پیشِ تو ای درختِ گل — تا که کنار گیرمت، خوش خوش و می‌‌فِشانمت

آمده‌ام که تا تو را جلوه دَهَم در این سَرا — همچو دعای عاشقان فوقِ فلک رِسانمت

آمده‌ام که بوسه‌ای از صَنَمی ربوده‌ای — بازبده به خوشدلی خواجه که واسِتانمت

گُل چه بُوَد که کُل تویی ناطقِ اَمرِ قُل تویی — گَر دِگرَی نَداندَت چون تو مَنی بِدانمت

جان و رَوانِ مَن تویی فاتحه خوانِ مَن تویی — فاتحه شو تو یِک سَری تا که به دِل بِخوانمت

صیدِ منی شکارِ من گَرچه ز دام جَسته‌ای — جانبِ دام باز رو وَر نَروی بِرانمت

شیر بِگفت مَر مَرا نادره آهوی برو — در پیِ مَن چه می‌دَوی تیز که بَردَرانمت

زخم پَذیر و پیش رو چون سپرِ شُجاعَتی — گوش به غیر زِه مَده تا چو کَمان خَمانمت

از حدِ خاک تا بَشر چَند هزار مَنزلست — شهر به شهر بُردمت بر سَرِ رَه نَمانمت

هیچ مَگو و کَف مَکُن سَر مَگُشای دیگ را — نیک بجوش و صَبر کُن زانکِ هَمی‌ پَزانمت

نی که تو شیرزاده‌ای دَر تَنِ آهوی نَهان — مَن ز حِجاب آهوی یک رَهه بُگذرانمت

گوی مَنی و می‌دَوی دَر چوگانِ حُکمِ مَن — در پی تو هَمی ‌دَوَم گرچه که می‌دَوانمت