دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۳

آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت — وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت

آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای — وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت

آن نفسی که باخودی بستهٔ ابر غصه‌ای — وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت

آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند — وان نفسی که بیخودی بادهٔ یار آیدت

آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای — وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت

جملهٔ بی‌قراریت از طلب قرار توست — طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت

جملهٔ ناگوارشت از طلب گوارش است — ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت

جملهٔ بی‌مرادیت از طلب مراد توست — ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت

عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی — تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت

خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد — از مه و از ستاره‌ها والله عار آیدت