دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۱۹

اسفا لقلبی یوما هجرالحبیب داری — و تحرقت ضلوعی و جوانحی بناری

و سعادة لیوم نظرالسعود فینا — نزل السهیل سهلا و اقام فی جواری

فدخلت لج بحر بطرا بما اتانی — فغرقت فیه لکن نظرالحبیب جاری

فتحت عیون قلبی فرأیت الف بحر — و مراکبا علیها بهوی الهوا سواری

تبریز حض فضلا و ترابه کمالا — بشعاع نور صدر هو افضل الکبار

تبریز اشفعی لی بشفاعة الی من — زعقات وجد قلبی لحقتة بالتواری

و لاجل سؤ حالی بتواضعی لدیه — و تعرضی هوانی بهواه والصغار

و تقول لا تقطع کبدا رهین شوق — برجاک ما یرجی و یذوب بالبواری

و تتوب من ذنوبی و تجاسری علیه — و لیه عود قلبی و نهایة الفرار

لمعات شمس دین هو سیدی حقیقا — هی اصل اصل روحی و وراء هاعواری

جمع الاله شملا قطعته شقوة لی — فهو الکبیر یعفو لجنایة العصاری