دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۴

درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت — درآ تا خانهٔ هستی بپردازم همین ساعت

صلا زن پاکبازی را رها کن خاک‌بازی را — که یک جان دارم و خواهم که دربازم همین ساعت

کمان زه کن خدایا نه که تیر قاب قوسینی — که وقت آمد که من جان را سپر سازم همین ساعت

چو بر می‌آید این آتش فغان می‌خیزد از عالم — امانم ده امانم ده که بگدازم همین ساعت

جهان از ترس می‌درّد و جان از عشق می‌پرّد — که مرغان را به رشک آرم ز پروازم همین ساعت