دیوان شمس › ترجیعات › هشتم

بلبل سرمست برای خدا — مجلس گل بین و به منبر برآ

هین به غنیمت شمر این روز چند — زانک ندارد گل رعنا وفا

ای دم تو قوت عروسان باغ — فصل بهارست بزن الصلا

جان من و جان ترا پیش ازین — سابقهٔ بود که گشت آشنا

الفت امروز ازان سابقه‌ست — گرچه فراموش شد آنها ترا

سیر ببینیم رخ همدگر — ناشده ما از رخ و از تن جدا

تا بشناسیم دران حشر نو — چونک چنین بوقلمونیم ما

صورت یوسف به یکی جرم شد — صورت گرگی بر اهل هوا

از غرضی چون پنهان شد ز چشم — صورت آن خسرو شیرین لقا

پس چو مبدل شود آن صورتش — چونش شناسی تو بدین چشمها

یارب بنماش چنانک ویست — از حق درخواست چنین مصطفا

خیز به ترجیع بگو باقیش — نیک نشانش کن و خطی بکش

ای رخ تو حسرت ماه و پری — پر بگشادی به کجا می‌پری

هین گروی ده سره آنگه برو — رفتن تو نیست ز ما سرسری

زنده جهان ز آب حیات توست — مست قروی تو دل لاغری

خود چه بود خاک که در چرخ تست — این فلک روشن نیلوفری

زین بگذشتم به خدا راست گو — رخت ازین خانه کجا می‌بری

در دو جهان کار تو داری و بس — راست بگو تا بچه کار اندری

ور بنگویی تو گواهی دهد — چشم تو آن فتنه گر عبهری

جان چو دریای تو تنگ آمدست — زین وطن مختصر ششدری

چون نشوی سیر ازین آب شور — چونک امیر آب دو صد کوثری

رست ز پای تو به فضل خدا — بهر ره چرخ پر جعفری

شاعر تو دست دهان برنهاد — تا که کند شاه به خود شاعری

شاه همی گوید ترجیع را — تا سه تمامش کن و باقی ترا

ای که ملک طوطی آن قندهات — کوزه‌گرم کوزه کنم از نبات

لیک فقیرم تو ز یاقوت خویش — وقت زکاتست مرا ده زکات

سابق خیری تو و خاصه کنون — موسم خیرست و اوان صلات

نک رمضان آمد و قدرست و عید — وز تو رسیدست در آن شب برات

در هوس بحر تو دارم لبی — کان نشود تر ز هزاران فرات

حبس دلم چاه زنخدان تست — کی طلبم زین چه و زندان نجات

عرض فلک دارد این قعر چاه — عرصهٔ او تیز نظر را کفات

صورت عشقی تو و بی‌صورتی — این عدد اندر صفت آمد نه ذات

هم تو بگو زانک سخنهای خلق — پیش کلام توبود ترهات

هم تو بگو ای شه نطع وجود — ای همه شاهان ز تو در بیت مات

چونک سه ترجیع بگفتم بده — تا عربی گویم یا سعد هات

یا قمرالحسن مزیل‌الظلام — جد بطلوع مع کاس المدام