دیوان شمس › ترجیعات › بیستم

هله درده می بگزیده که مهمان توم — ز پریشانی زلف توپریشان توم

تلخ و شیرین لب ما را ز حرم بیرون آر — نقد ده نقد، که عباس حرمدان توم

آنچ دادی و بدیدی که بدان زنده شدم — مردهٔ جرعهٔ آن چشمهٔ حیوان توم

باده بر باد دهد هردو جهان را چو غبار — وآنگهان جلوه شود که مه تابان تو

وانگهان جام چو جان آرد کین بر جان زن — گر نیم جان تو آخر نه ز جانان توم؟

مرکبش دست بود زانک قدح شهبازست — که صیادم من و سر فتنهٔ مرغان توم

وانگه از دست بپرد سوی ایوان دماغ — که گزین مشعله و رونق ایوان تو

آب رو رفت مهان را پی نان و پی آب — مژده‌ای مست که من آب تو و نان توم

بحر بر کف که گرفتست؟ تو باری برگیر — خوش همی خند که من گوهر دندان توم

من سه پندت دهم، اول توسپند ما باش — که خلیلی و نسوزی چو سپندان توم

در خانه هله بگشای که در کوی تویم — قصص جایزه برخوان نه که بر خوان توم؟

هین به ترجیع بگردان غزلم را برگو — گر تو شیدا نشدی قصهٔ شیدا برگو

ز آب چون آتش تو دیگ دماغم جوشید — سبک ای سیمبر مشعله سیما برگو

ز پگه جام چو دریا چو به کف بگرفتم — صفت موج دل و گوهر گویا برگو

بحر پرجوش چو لالاست بر آن در یتیم — کف بزن خوش صفت لولوی لالا برگو

هرکسی دارد در سینه تمنای دگر — زان سر چشمه کزو زاد تمنا برگو

جمع کن جمله هوسهای پراکنده به می — زان هوس که پنهان شد ز هوسها برگو

ز آفتابی که برآید سپس مشرق جان — که بدو محو شود ظل من و ما برگو

شش جهت انس و پری محرم آن راز نیند — سر بگردان سوی بیجا و همانجا برگو

چند باشد چو تنور این شکمت پر ز خمیر؟! — ای خمیری دمی از خمر مصفا برگو

چند چون زاغ بود نول تو در هر سرگین؟! — خبر جان چو طوطی شکرخا برگو

زین گذر کن، بده آن جام می روحانی — صفت شعشعهٔ جام معلا برگو

مست کن پیر و جوان را، پس از آن مستی کن — مست بیرون رو ازین عیش و تماشا برگو

هله ترجیع کن اکنون که چنانیم همه — که می از جام و سر از پای ندانیم همه

جام بر دست به ساقی نگرانیم همه — فارغ از غصهٔ هر سود و زیانیم همه

این معلم که خرد بود بشد ما طفلان — یکدگر را ز جنون تخته زنانیم همه

پا برهنه خرد از مجلس ما دوش گریخت — چونک بیرون ز حد عقل و گمانیم همه

میرمجلس توی و ما همه در تیر تویم — بند آن غمزه و آن تیر و کمانیم همه

زهره در مجلس مه‌مان به می از کار ببرد — ورنه کژرو ز چه رو چون سرطانیم همه؟

چشم آن طرفهٔ بغداد ز ما عقل ربود — تا ندانیم که اندر همدانیم همه

گفت ساقی: « همه را جمله به تاراج دهم » — همچنان کن هله ای جان که چنانیم همه

همچو غواص پی گوهر بی‌نام و نشان — غرق آن قلزم بی‌نام و نشانیم همه

وقت عشرت طرب انگیزتر از جام مییم — در صف رزم چو شمشیر و سنانیم همه

نزد عشاق بهاریم پر از باغ و چمن — پیش هر منکر افسرده خزانیم همه

می‌جهد شعلهٔ دیگر ز زبانهٔ دل من — تا ترا وهم نیاید که زبانیم همه

ساقیا باده بیاور که برانیم همه — که به جز عشق تو از خویش برانیم همه