دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۷

از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست — کز غیرت لطف آن جان در قلقی مانده‌ست

بنوشته بر آن دفتر حرفی ز شکر خوشتر — از خجلت آن حرفش مه در عرقی مانده‌ست

عمر ابدی تابان اندر ورق بستان — نی خوف ز تحویلی نی جای دقی مانده‌ست

نامش ورقی بوده ملک ابد اندر وی — اسرار همه پاکان آن جا شفقی مانده‌ست

پیچیده ورق بر وی نوری ز خداوندی — شمس الحق تبریزی روشن حدقی مانده‌ست