دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۸

بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت — پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت

هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاری — صد رطل درآشامم بی‌ساغر و بی‌آلت

مرغان هوایی را بازان خدایی را — از غیب به دست آرم بی‌صنعت و بی‌حیلت

خود از کف دست من مرغان عجب رویند — می از لب من جوشد در مستی آن حالت

آن دانه آدم را کز سنبل او باشد — بفروشم جنت را بر جان نهم جنت