دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۹

بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست — بیایید بیایید که دلدار رسیده‌ست

بیارید به یک بار همه جان و جهان را — به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده‌ست

بر آن زشت بخندید که او ناز نماید — بر آن یار بگریید که از یار بریده‌ست

همه شهر بشورید چو آوازه درافتاد — که دیوانه دگربار ز زنجیر رهیده‌ست

چه روزست و چه روزست چنین روز قیامت — مگر نامه اعمال ز آفاق پریده‌ست

بکوبید دهل‌ها و دگر هیچ مگویید — چه جای دل و عقلست که جان نیز رمیده‌ست