دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۳

اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست — تو ابر در او کش که به جز خصم قمر نیست

ای خشک درختی که در آن باغ نرُسته‌ست — وی خوار عزیزی که در این ظلّ ِ شجر نیست

بسکل ز جز این عشق اگر دُر یتیمی — زیرا که جز این عشق تو را خویش و پدر نیست

در مذهب عشاق به بیماری مرگست — هر جان که به هر روز از این رنجْ بتر نیست

در صورت هر کس که از آن رنگ بدیدی — می‌دان تو به تحقیق که از جنس بشر نیست

هر نی که بدیدی به میانش کمر عشق — تنگش تو به بر گیر که جز تنگ شکر نیست

شمس الحق تبریز چو در دام کشیدت — منگر به چپ و راست که امکان حذر نیست