دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۶

بده یک جام ای پیر خرابات — مگو فردا که فی التأخیر آفات

به جای باده درده خون فرعون — که آمد موسی جانم به میقات

شراب ما ز خون خصم باشد — که شیران را ز صیادیست لذات

چه پرخونست پوز و پنجه شیر — ز خون ما گرفتست این علامات

نگیرم گور و نی هم خون انگور — که من از نفی مستم نی ز اثبات

چو بازم گرد صید زنده گردم — نگردم همچو زاغان گرد اموات

بیا ای زاغ و بازی شو به همت — مصفا شو ز زاغی پیش مصفات

بیفشان وصف‌های باز را هم — مجردتر شو اندر خویش چون ذات

نه خاکست این زمین طشتیست پرخون — ز خون عاشقان و زخم شهمات

خروسا چند گویی صبح آمد — نماید صبح را خود نور مشکات