دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۷

ببستی چشم یعنی وقت خواب است — نه خوابست آن حریفان را جواب است

تو می‌دانی که ما چندان نپاییم — ولیکن چشم مستت را شتاب است

جفا می‌کن جفاات جمله لطف است — خطا می‌کن خطای تو صواب است

تو چشم آتشین در خواب می‌کن — که ما را چشم و دل باری کباب است

بسی سرها ربوده چشم ساقی — به شمشیری که آن یک قطره آب است

یکی گوید که این از عشق ساقیست — یکی گوید که این فعل شراب است

می و ساقی چه باشد نیست جز حق — خدا داند که این عشق از چه باب است