دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۴۰

دگربار این دلم آتش گرفته‌ست — رها کن تا بگیرد خوش گرفته‌ست

بسوز ای دل در این برق و مزن دم — که عقلم ابر سوداوش گرفته‌ست

دگربار این دلم خوابی بدیده‌ست — که خون دل همه مفرش گرفته‌ست

چو سایه کل فنا گردم ازیرا — جهان خورشید لشکرکش گرفته‌ست

دلم هر شب به دزدی و خیانت — ز لعل یار سلطان وش گرفته‌ست

کجا پنهان شود دزدی دزدی — که مال خصم زیر کش گرفته‌ست

بسی جان که همی‌پرد ز قالب — ولی پایش حریف کش گرفته‌ست

ز ذوق زخم تیرش این دل من — به دندان گوشه ترکش گرفته‌ست