دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۹

سماع آرام جان زندگان‌ست — کسی داند که او را جانِ جان‌ست

کسی خواهد که او بیدار گردد — که او خفته میان بوستان‌ست

ولیک آن کاو به زندان خفته باشد — اگر بیدار گردد در زیان‌ست

سماع آن جا بکن کآن جا عروسی‌ست — نه در ماتم که آن جای فغان‌ست

کسی کاو جوهر خود را ندیده‌ست — کسی کآن ماه از چشمش نهان‌ست

چنین کس را سماع و دف چه باید‌؟ — سماع از بهر وصل دلستان‌ست

کسانی را که روشان سوی قبله‌ست — سماع این جهان و آن جهان‌ست

خصوصاً حلقه‌ای کاندر سماعند — همی گردند و کعبه در میان‌ست

اگر کآن شکر خواهی همان جاست — ور انگشت شکر خود رایگان‌ست