دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۲۵

آن چشم که خون گشت غم او را جفت است — زو خواب طمع مدار کو کی خفته است

پندارد کاین نیز نهایت دارد — ای بیخبر از عشق که این را گفته است