دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۳۵

آن سایهٔ تو جایگه و خانهٔ ما است — وان زلف تو بند دل دیوانهٔ ما است

هر گوشه یکی شمع و دو سه پروانه است — اما نه چو شمع ما که پروانهٔ ما است