دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۳۶

آن شاه که خاک پای او تاج سر است — گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است

اینک رخ زرد من گوا گفت براو — رخ را چه گله ست کار او همچو زر است