دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۴۲

مرا چون تا قیامت یار اینست — خراب و مست باشم کار اینست

ز کار و کسب ماندم کسبم اینست — رخا زر زن تو را دینار اینست

نه عقلی ماند و نی تمیز و نی دل — چه چاره فعل آن دیدار اینست

گل صدبرگ دید آن روی خوبش — به بلبل گفت گل گلزار اینست

چو خوبان سایه‌های طیر غیبند — به سوی غیب آ طیار این‌ست

مکرر بنگر آن سو چشم می‌مال — که جان را مدرسه و تکرار اینست

چو لب بگشاد جان‌ها جمله گفتند — شفای جان هر بیمار اینست

چو یک ساغر ز دست عشق خوردند — یقینشان شد که خود خمار اینست

گرو کردی به می دستار و جبه — سزای جبه و دستار اینست

خبر آمد که یوسف شد به بازار — هلا کو یوسف ار بازار اینست

فسونی خواند و پنهان کرد خود را — کمینه لعب آن طرار اینست

ز ملک و مال عالم چاره دارم — مرا دین و دل و ناچار اینست

میان گر پیش غیر عشق بندم — مسیحی باشم و زنار اینست

به گرد حوض گشتم درفتادم — جزای آن چنان کردار اینست

دلا چون درفتادی در چنین حوض — تو را غسل قیامت وار اینست

رخ شه جسته‌ای شهمات اینست — چو دزدی کردی ای دل دار اینست

مشین با خود نشین با هر که خواهی — ز نفس خود ببر اغیار اینست

خمش کن خواجه لاغ پار کم گو — دلم پاره‌ست و لاغ پار اینست

خمش باش و در این حیرت فرورو — بهل اسرار را کاسرار اینست