دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۴۷

قرار زندگانی آن نگارست — کز او آن بی‌قراری برقرارست

مرا سودای تو دامن گرفته‌ست — که این سودا نه آن سودای پارست

منم سوزان در آتش‌های نو نو — مرا با یارکان اکنون چه کارست

همی‌نالد درون از بی‌قراری — بدان ماند که آن جان نگارست

چو از یاری تو را جان خسته گردد — نمی‌داند که اندر جانش خارست

تو در جویی و خارت می‌خراشد — نمی‌دانی که خاری در سرا رست

گریزان شو از آن خار و به گل رو — که شمس الدین تبریزی بهارست