دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۲۷۱

توبه که دل خویش چو آهن کرده است — در کشتن بنده چشم روشن کرده است

چون زلف تو هرچند شکن در شکنم — با توبه همان کنم که با من کرده است