دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۲۸۱

جانی و جهانی و جهان با تو خوش است — ور زخم زنی زخم سنان با تو خوش است

خود معدن کیمیاست خاک از کف تو — هرچند که ناخوشست آن با تو خوش است